2010ல் படித்தவை

ஜனவரி 1, 2011

இது 2010ல் நான் படித்து, என் மனதில் நின்ற புத்தகங்களின் பட்டியல்.

2010ன் சிறந்த புத்தகங்கள் என்றெல்லாம் என்னால் பட்டியலிடமுடியாது. அந்த அளவிற்கு, நான் இப்போது அதிகம் படிப்பவனல்ல. வந்தவுடன் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துவிடவேண்டும் என்ற முனைப்புமில்லை. அதன் தேவையும் எனக்குப் புரிவதில்லை. இதுவரை வந்த அற்புதமான நூல்கள் எத்தனையோ இன்னும் படிக்கப்படாமல் இருக்கும்போது, இப்போது வந்தவை இன்னும் சில காலம் காத்திருக்கலாம் என்ற தள்ளிப்போடும் மனப்பான்மையாகவும் இருக்கலாம்.

1. புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகள்

பலகதைகளை மறுவாசிப்பு செய்தேன். சில புதிய கதைகள். காஞ்சனை, சாபவிமோசனம், ஒரு நாள் கழிந்தது, செல்லம்மாள், கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும், பால்வண்ணம் பிள்ளை, மனித யந்திரம், மகாமசானம் ஆகிய கதைகள் மனதில் அப்பிக்கொண்டன.  James Joyceன் Dubliners படித்த கையோடு, புதுமைப் பித்தன் படித்தேன். இருவருக்கும் ஒற்றுமைகள் அதிகம் இல்லையெனினும், ஜாய்ஸூக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தவரில்லை என்றுதான் தோன்றியது.  நகைச்சுவையும், நக்கலும் இழையோட வறுமையை, அச்சத்தை, அன்பை, இயலாமையை, பிடிவாதத்தை, மனிதாபிமானத்தை அழகாய் வெளிப்படுத்தும் பல கதைகள்.

2. ஜெயகாந்தன் சிறுகதைகள்

அப்பா வாங்கி வைத்திருந்த ஜெயகாந்தனின் சிறுகதைகள் தொகுப்புகளிலிருந்து சிலவற்றையும் படித்தேன். எங்கோ யாரோ யாருக்காகவோ , மெளனம் ஒரு பாஷை, ரிஷிபத்தினி, ரிஷிகுமாரன், இன்னும் ஒரு வரம்  போன்ற கதைகள்.

‘எங்கோ யாரோ யாருக்காகவோ’ பள்ளிப்பருவத்தில் படித்தது.  விபச்சாரியின் கதை என்பதாலோ என்னவோ அப்போது பெரிதாகக் கவரவில்லை.  இப்போது படிக்கும் போது புதிய பொலிவோடு தெரிகிறது. அதில் உள்ள முரண்பாடுகளும், மனச்சிக்கல்களும், வேஷங்களும், நியாயங்களும் புரிகறது.

கடைசி மூன்று கதைகளும் ஒரே கதையின் தொடர்ச்சியாக உள்ளன. ஆனால் தனித்தனியாகவும் தனிச்சிறுகதைகளாக நிற்கன்றன என்பது ஒரு மாறுபட்ட முயற்சி. குமுதம் கதைகள் என்பதால் கொஞ்சம் எளிமைப்படுத்தப்பட்ட நடை. ஆனால் கனமான கரு. மற்றவர்களுக்காக வாழ்வதே பெரிய தவம் என்கிறது.

3. திசைகளின் நடுவே – ஜெயமோகன்

ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் படித்திருக்கிறேன். நவீன தமிழிலக்கியத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய ஆக்கம்தான். அதன்பிறகு அவரது blog தொடர்ந்து படித்துவந்தாலும், இப்போதுதான் புத்தக வடிவில் மறுபடி படிக்கிறேன். இத்தொகுப்பில் உள்ள ஆரம்பகாலக் கதைகளில் அவரது வேர்கள் வெளிப்படுகின்றன. இவை பிறகு பெரும் மரங்களாய் விரியக்கூடும் சாத்தியங்கள் அப்போது படித்தவர்களுக்கும் தென்பட்டிருக்கும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. மாடன் மோட்சத்திலும், திசைகளின் நடுவேயும், படுகையிலும் பல விஷ்ணுபுரத்தின் வாயில்கள் தெரிகின்றன. பல்லக்கு, வலை, போதி, ஜகன்மித்யை, சவுக்கு ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு தளத்தைத் தொடுகின்றன.

இறுதியில் லங்காதகனம் என்னை உலுக்கியது. நதி முதலான மற்றவை அத்தனையும் தகனம் செய்து மனதில் தங்கிவிட்டது. அனந்தன் ஆசான் மட்டுமல்ல, ஜெயமோகனும் இதில் பூரண வேஷம் பூண்டுதான் கலையின் உச்சத்தில் நிற்கிறார்.

4. தமிழ் தாத்தா – கி.வ.ஜகந்நாதன்

உ.வே.சா.வின் வாழ்க்கை வரலாறு. எளிய நடை. இது ஒரு அறிமுக நூலாகத்தான் இருக்கிறது. சுவடிகள் தேடிப் பதிப்பிப்பதற்காகத் தம் வாழ்வை அர்ப்பணித்த அன்றைய மனிதர்களின் மீது பெரும் மதிப்பையும், வியப்பையும், நன்றியையும் உருவாக்குகிறது.

உ.வே.சா.வின் ‘என் சரிதம்’ படிக்கும் ஆவலைத்தூண்டியது…இணையத்தில் படிக்கத்துவங்கிவிட்டேன்.

5. Metamorphosis – Franz Kafka

காப்காவின் The Trial முன்பே படித்திருக்கிறேன். பெரிய பாதிப்பு ஏற்படுத்தவில்லை. Metamorphosis அதே வகை எழுத்துதான் என்றாலும், இம்முறை பிடித்திருந்தது. எல்லா எழுத்துகளுமே எந்த மனநிலையில், எந்த மனமுதிர்ச்சியில் படிக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்துத்தான் பிடிப்பதும் பிடிக்காததும் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்பதுதான் இந்த வருடம் நான் மறுபடி மறுபடி உணர்ந்தது…இளமையில் மிக அதிகமாகப் படித்துவிட்டால், புத்தகங்களின் மறுவாசிப்பு அவசியம்.

திடீரென ஏதோ பூச்சியாகிவிட்ட கதாநாயகனைக் குறியீடாகக் கொண்டு பல்வேறு தளங்களைத் தொட்டுச் செல்கிறார் காப்கா. நம்மிலிருந்து மாறுபட்டவர்களை நாம் அந்த பூச்சியைவிடக் கீழாகத்தான் நடத்துகிறோம்.

6. Dubliners – James Joyce

இங்கு விரிவாக எழுதியுள்ளேன். ஜாய்ஸ் மீதிருந்த பயத்தை விலக்கி ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. விளைவாய் A Portrait of the artist as a Young Man படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

7. Alice in the Wonderland

பதின்பருவத்தில் படிக்கத்துவங்கி, ஏதோ fairy tale என்று ஒதுக்கியது. இப்போது மறுபடி படித்தபோது அதன் அபத்தங்களை ரசிக்க முடிகிறது. Catch-22 மாதிரி அழகான அபத்த இலக்கிய வகை. அநியாயத்திற்கு குழந்தைகள் புத்தகமாக்கிக் கொடுமை செய்கிறார்கள்.

8. ஸீரோ டிகிரி – சாரு நிவேதிதா

அபத்த இலக்கியம் என்றவுடன் நினைவுக்கு வருகிறது – ஸீரோ டிகிரி இந்த வருடம் எனக்கு நிகழ்ந்த விபத்து.  எந்த வகை இலக்கியம் என்பதைவிட, இது எந்த வகையில் இலக்கியம் என்ற கேள்விதான் எழுந்தது.

நாஞ்சில் நாடனின் தலைகீழ் விகிதங்கள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதனால்தானோ என்னவோ அவருக்கு இந்த வருட சாகித்ய அகாதமி வருது வழங்கிவிட்டார்கள் 🙂 வாழ்த்துகள்.  [2001ல் V.S.Naipaulன் A House for Mr.Biswas படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவருக்கு நோபல் பரிசு வழங்கினார்கள். எழுத்தாளர்கள் கவனிக்கவும்.] நாஞ்சில் நாடனின் இடலாக்குடி ராஜா சிறுகதை இணையத்தில் படித்தது – அற்புதம். அவரது சொல்வனம் கட்டுரைகள் தொடர்ந்து படிப்பதால், அவர் சுட்டிக்காட்டிய  ‘திருக்குறள் உரைக்கொத்து’ என்ற நூலும் வாங்க முயன்று பொருளதிகாரம் மட்டும்தான் கிடைத்தது.

சென்ற மாதம் Amazon Kindle வாங்கினேன். பிரமிக்கவைக்கும் தொழில்நுட்பம். அதற்கு அடுத்தநாள் பெங்களூர் புத்தகக்கண்காட்சியில் பல புத்தங்களை அள்ளிவந்தேன். தமிழ் புத்தகங்கள் படிக்கும் ஆர்வமே இப்போது மேலோங்கி நிற்பதால், கிண்டில் படிக்கப்படாமலே கிடப்பில் கிடக்கிறது.

சென்ற வாரம் தஞ்சாவூர் பயணித்தின் போது சரஸ்வதி மகால் நூலகப் பதிப்புகளான தனிப்பாடல் திரட்டு (2 தொகுதி), தொல்காப்பிய உரைக்கொத்து ஆகியவை வாங்கினேன்.

சுகுமாரன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், வண்ணநிலவன், ஆ.மாதவன், நீல பத்மநாபன், தி.ஜானகிராமன் ஆகியோர் புத்தகங்களும் இவ்வாண்டு வாங்கிப் படிக்கப்படக் காத்திருக்கின்றன. சுந்தர ராமசாமியின் செம்மீன் மொழிபெயர்ப்பும் வாங்கினேன். அகநானூறு படிக்க எடுத்து வைத்திருக்கும் முக்கிய பழந்தமிழ் இலக்கிய நூல். நண்பருக்கப் பரிசளிக்க Flipkartல் வாங்கிப்பின் தராமல் நானே ஆசைபற்றி வைத்துக்கொண்ட A.K.Ramanujanன் மொழியாக்கம் – Poems Of Love And War: From The Eight Anthologies And The Ten Long Poems Of Classical Tamil.

ஆக, எப்போதும் போல், படித்ததைவிட படிக்கவேண்டும் என்று வாங்கியவையே அதிகம் (வாங்கிய ஆங்கில நூல்களும் பல). வாங்க நினைத்திருப்பவை இன்னும் அதிகம். கிண்டிலில் Project Gutenberg தளத்திலிருந்து சேர்த்துவிட்ட க்ளாசிக்ஸ் நூற்றுக்கும் மேல்.

2010ல் நானும் சில கவிதைகள் எழுத முயன்றுள்ளேன். Facebook வெறும் அரட்டைத்தளமாக இல்லாமல், ஓர் இலக்கிய அரங்கமாகவும் மாற்றமுடியும் என்பது புரிந்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாய் கடந்த சில மாதங்களாக நிறைவாய்ச் செய்வது திருக்குறள் மொழிபெயர்ப்பு. அதற்காகத் தேடித்தேடிப் படிக்கிற திருக்குறள் நூல்கள். குறிப்பாய் பரிமேலழகர் உரை, வை.மு.கோபாலகிருஷ்ணமாச்சார்யரின் விளக்கவுரையுடன்.

இவ்வாண்டு புதிதாய்க் கண்டுகொண்ட மிக முக்கியமான வளைதளங்கள்:

1. http://azhiyasudargal.blogspot.com நவீனத் தமிழ் இலக்கியங்களின் பெட்டகம்.

2. http://dsal.uchicago.edu/dictionaries/winslow/ 1862ல் வெளிவந்த தமிழ்-ஆங்கில அகராதி

3. http://www.tamilvu.org/library/libindex.htm பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் பலவும் உள்ளன. தொல்காப்பியம், திருக்குறள் உரைக்கொத்துக்கள் உட்பட. சென்னைப் பல்கலைக்கழகப் பேரகராதியும் உள்ளது.

4. http://nanjilnadan.wordpress.com/ நாஞ்சில் நாடன் படைப்புகள்

5. http://vannathasan.wordpress.com/ வண்ணதாசன் படைப்புகள்

6.  ஜெயமோகன், ராமகிருஷ்ணன் தளங்கள் மூன்றாண்டுகளாய்த் தொடர்ந்துவருவன. இவ்வாண்டும் அதிகம் படித்தவை.

இவ்வாண்டு நான் படித்ததில் பிடித்த கவிதைகள்:

குழந்தைகளின் ஜன்னல்கள்

இப்போதுதான் கிடைத்தது ஜன்னல் சீட்
உடனே இறங்கச் சொல்கிறாள் அம்மா
வீடு இங்கேதான் இருக்கிறதாம்…
இதெல்லாம் ஒரு காரணமா?

– முகுந்த் நாகராஜன்.

நான் கட்டினேன் ஒரு வீட்டை
வீடு தனக்காக கட்டிக் கொண்டது
வானம் இறங்க விரித்த
தன் மொட்டை மாடிக்களத்தை.

– தேவதேவன்

காவியம்.

சிறகிலிருந்து பிரிந்த
இறகு ஒன்று
காற்றின்
தீராத பக்கங்களில்
ஒரு பறவையின் வாழ்வை
எழுதிச் செல்கிறது

– பிரமிள்


சுஜாதா என்றொரு இளைஞர் (சற்றே தாமதமான அஞ்சலி)

ஏப்ரல் 1, 2008

சுஜாதா என்கிற மற்றுமொரு சிறப்பான தமிழ் எழுத்தாளர் இளமையில் மரணமடைந்தார் – பாரதி, புதுமைப்பித்தனைப் போல். இறக்கும் போது, வயது எழுபது இருக்கும் என்கிறார்கள், அவரது எழுத்தைப் படிக்காதவர்கள். நாற்பது ஆண்டுகளாய் இளமை மாறாமல், மாறுகிற இளமைக்கு ஏற்பத் தான் மாறி எழுதியவரை எந்த அடிப்படையிலும் என்னால் ஓர் இளைஞனாய் அன்றி வேறு எவராகவும் எண்ண முடியவில்லை.

இலக்கியப் படைப்பாளியாக சுஜாதா எந்த அளவிற்கு எத்தனை நாட்களுக்குப் போற்றப்படுவார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், தமிழுக்குப் புத்தம்புதிதாய் ஒரு துள்ளலான நடையை அறிமுகப்படுத்தியவர் என்கிற பெருமை அவருக்கு என்றைக்கும் நிலைத்து நிற்கும். வார்த்தைகளை வாரி இரைப்பதில் வள்ளல்களாய் இருந்த தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்குச் சிக்கனத்தைக் கற்பித்தவர் சுஜாதா. சுருக்கமாய் நறுக்கென்று எழுதுவதில் சுஜாதாவிற்கு இணையாய் யாரையும் நினைக்க முடியவில்லை.

எந்த எழுத்தாளனையும் அளவுக்கு அதிகமாய்ப் படித்தால் வாசகனுக்கு ஒரு சலிப்பு உண்டாகும் – பொதுவாக சொன்னதையே திரும்பத் திரும்ப உருமாற்றிச் சொல்வார்கள், அல்லது, புதிதாய்ச் சொல்கிற எதிலும் பழைய ஆழம் இருக்காது. சொல்ல இருப்பதையெல்லாம் சொன்ன பிறகு பெருமளவு எழுதுவதையே நிறுத்தியவர்களும் உண்டு (ஜெயகாந்தன், மௌனி போல). சுஜாதா இந்த விதிகளுக்கு விதிவிலக்கு. அவர் எவ்வளவு எழுதினாலும் அவ்வளவும் புதுமைப் பொலிவு மாறாமல் ஆர்வத்தைக் கிளறும் வண்ணம் இருந்தது வியப்புதான். அவரது படைப்புலகு அகலமானது; ஆழமானதும் கூட.

இவை எல்லாவற்றையும் விட, தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு, சுஜாதாவின் இன்னொரு மறைமுகப் பங்களிப்பு சரியாய் இதுவரை அலசப்படவில்லையோ என்று நினைக்கிறேன். இந்தியாவின் மற்ற எந்தப் பகுதியையும்விட அதிகமாய் கணிப்பொறி வல்லுனர்களைத் தமிழகம் தந்தது எப்படி? நாமும் அதே கல்விமுறை, கலாச்சாரச் சூழலில் தான் வாழ்ந்திருக்கிறோம். ஆனாலும் தமிழர்களுக்கு early movers advantage கிடைத்தது எப்படி. இதில் IIT, Anna Universityகளுக்கு இணையாய் சுஜாதாவிற்குப் பெரும்பங்கு உண்டு என்பது என் தியரி. ஒரு தலைமுறைக்கே கணிப்பொறி என்கிற கருத்தையும், அதன் சாத்தியங்களையும் எளிய முறையில் அறிமுகப்படுத்தி இளம்வயதில் ஈடுபாடு வரச்செய்ததில் சுஜாதாவின் எழுத்துகளுக்கு முதலிடம் தரலாம். மற்ற மொழிகளில் சுஜாதா எழுதியதில்லை. அவர் போன்றவர்கள் இருந்த மாதிரித் தெரியவில்லை. ஆகையினால் தமிழர்களுக்கு அந்த first movers advantage.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் கவனிக்கவும்: கணிப்பொறி இளைஞர்கள் (அல்லது அவர்கள் பெற்றோர்கள்) எத்தனை பேர் சுஜாதாவின் அறிவியல் அறிமுகத்தோடு வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று ஓர் ஆராய்ச்சி செய்து அவரின் தாக்கத்தை நிர்ணயிக்கிலாம்; நிலைநிறுத்தலாம்.

ஒரு செயலின் சாத்தியங்களை அறியவைத்துவிட்டால், அந்தச் செயலைச் செய்துமுடிப்பதற்கான வழிமுறைகளை மனிதன் எளிதில் வடிவமைத்து விடுவான். சுஜாதாவும், அண்மையில் மரணமடைந்த Arthur Clarkeம் சாதித்தது அதுதான். Clarke செயற்கைக்கோள்கள், இணையம் பற்றி அவை தோன்றும் முன்பே எழுதியதன் மூலம், அவற்றின் சாத்தியங்களைச் சிந்தித்ததன் மூலம், அவை உருவாவதற்கு வழிவகுத்தார் என்று போற்றப்படுகிறார். சுஜாதாவிற்கும் தமிழுலகில் க்ளார்க்கிற்கு இணையான இடத்தை வழங்கலாம்.

அறிவியல் திறனும் மொழிவளமும் ஒருசேர அமைவது அபூர்வம். அப்படி ஓர் அபூர்வ மனிதர் சுஜாதா. ஆங்கிலத்தில் பத்து வார்த்தைகள் கொடுத்து மிகச் சிறந்த வாக்கியம் அமைக்க வேண்டுமானால் அண்மைய எழுத்தாளர்களில் Naipaul அல்லது Coetzeeயிடம் போகலாம். அதுமாதிரி தமிழில்  சுஜாதாவைத்தாண்டித் தேடவேண்டியதில்லை. பத்து வார்த்தைகளைக்கொண்டு, ஒரு அழகான வாக்கியம் அல்ல, பத்து வாக்கியங்களைப் படைத்து சங்கத்தமிழையும் அறிவியலையும் இழைத்திருப்பார் இந்த அபூர்வ மனிதர்.

பி.கு.:

சுஜாதாவின் சகோதரரை ஒருமுறை நீண்ட இரயில்பயணத்தில் சந்திருக்கிறேன். என்னால் மறக்கமுடியாத நிகழ்ச்சி. ஓரளவு அவர் போலவே இருப்பார். MTNL தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர். நான் Naipaul படித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துத் தானாய் பேச்சை ஆரம்பித்தார். அவர் சுஜாதாவாக இருக்குமோ என்று உள்ளூர சிந்தித்தவண்ணம், எப்படிக் கேட்பது, என்ற தவிப்போடு இருந்த எனக்கு அது பொன்னான வாய்ப்பு. Naipaul பற்றிக் கொஞ்சம் பேசிவிட்டு, ‘by any chance, are you related to writer Sujatha?” என்று கேட்டேவிட்டேன். சுஜாதாவின் எழுத்தில் கண்ட ஆழத்தையும் அகலத்தையும் அவரிடம் நேரில் கண்டேன். நிறையப் பேசினோம் – இலக்கியம், நிர்வாகம் முதல் இலங்கை வரை. Meaning no disrespect to either of them, சுஜாதாவோடு இரண்டு நாட்கள் கழித்தமாதிரியான நிறைவு எனக்கு. எல்லா இரயில் சினேகங்களையும் போல அதன்பின் அவரை நான் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. சுஜாதாவோடும் அவர் சகோதர்ரோடும் ஏதோ ஒருவகையில் தொடர்பு ஏற்பட்டது என்பதை இன்று பெருமையோடு நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.


Elitist இலக்கியவாதிகளும் இலக்கிய வளர்ச்சி(யின்மை)யும்

ஜனவரி 25, 2008

தமிழ் இலக்கியம் மக்களைச் சென்றடையாமல், மிகச்சிறிய வட்டங்களுக்குள் சிறைபட்டுக் கிடப்பது வருத்தத்திற்குரியது. இதற்கு முதன்மையான காரணம் தமிழ் இலக்கியவாதிகளிடம், கர்நாடக சங்கத வித்வான்களிடம் போல், பரவலாகக் காணப்படுகிற ஒரு வகையான தீவிர brahminical elitist mentality தான்.

தமிழ் வாசகர்கள் வட்டம் ஆங்கில உலகமளவிற்கு விரிவானதல்ல. ஆனால் இங்குள்ள இலக்கியப் பாகுபாடுகள் ஆங்கிலத்தைவிடவும் அதிகம் என்றே தோன்றுகிறது. முற்போக்கு இலக்கியம், தலித் இலக்கியம், வட்டார இலக்கியம், தனித்தமிழ் இலக்கியம், திராவிட இலக்கியம், இடதுசாரி இலக்கியம், பெண்கள் இலக்கியம்  என்று எண்ணற்ற பிரிவுகள். இத்தனை வகைகள் இருப்பதில் தவறில்லை, ஆனால் ஒவ்வொரு வகையினரும் அவரவர்க்கென ஒரு வட்டமைத்து, அந்த வட்டத்திற்குள்ளேயே சிறைபட்டு, வெளியிலிருப்பவர்களை மட்டமாய் நினைப்பது ஒட்டுமொத்த இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாகவே தெரிகிறது.

பல சமயங்களில் வர்த்தக வெற்றியை, இலக்கியத் தோல்வியாகவே கருதுகிறார்கள். வர்த்தக வெற்றி மட்டுமே இலக்கியத் தரத்திற்கு அளவுகோளாக முடியாது. அதேசமயம், எதிர்மறையாய், பெரும் வர்த்தக வெற்றி பெறுகிறவர்களை அந்த ஒரே காரணத்திற்காகத் தாழ்த்தி எடைபோடவும் கூடாது.

எடுத்துக்காட்டு – வைரமுத்துவிற்கு ஒரு சாராரிடம் கிடைக்கிற அவமரியாதை. இதோ ஜெயமோகன்  – ”’பில்லா’ கறுப்புக்கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு முப்பது பாகையில் முகம் திருப்பி ‘தமிழின் நிகழ்காலம்’ [இறந்தகாலம் முதல்வர் கருணாநிதியா?] என்று சுவரொட்டி அடித்து வெட்கமில்லாமல் தெருத்தெருவாக ஒட்டும் வைரமுத்து எப்படி உணர்வாரோ தெரியவில்லை, நல்ல வாசகராக நான் அறிந்த நா.முத்துக்குமார் அதைக் கண்டால் கூசிப்போவார் என்றே நினைக்கிறேன். [இதழில் எனக்குப்பிடித்த இரண்டு கவிதைகளில் ஒன்று அவர் எழுதியது] ”.

இலக்கியத்திற்கும் விளம்பரம் தேவைதான். விளம்பரம் கிடைப்பதாலேயே (சுய விளம்பரமா, தெரியவில்லை) அவரது இலக்கியத்தரம் ஏன் தாழ்ந்து போவதாய் நினைக்க வேண்டும். அவரது படைப்புகளில் நிறைய சேறிருந்தாலும், சேற்றை மறைக்குமளவிற்குச் செந்தாமரைகளும் நிறைந்துதானிருக்கின்றன. படைப்பாளிகள் அத்தனை பேருக்கும் இதே கூற்று ஓரளவு பொருந்தும்.

தனிமனித விருப்புவெறுப்புகளை ஒதுக்கிவிட்டு, பலவகைப்பட்ட படைப்புகளையும் சுவைத்துப்பாராட்டுகிற பக்குவம் நாம் வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். ஆங்கிலத்தில் Naipaul, Rushdie போன்ற தனிமனிதர்கள் மீதும், அவர்கள் கருத்துகளுடனும் உடன்பாடில்லாதவர்கள்கூட அவர்களின் படைப்புகளுக்குத் தரவேண்டிய மதிப்பைத் தருவதைப் பார்க்கிறோம்.

எனக்கு Tolkien, Walter Scottம் பிடிக்கும், Franz Kafka, Albert Camusம் பிடிக்கும். அதேபோல கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனும் பிடிக்கும், சுந்தர ராமசாமியின் ஜே.ஜே சில குறிப்புகளும் பிடிக்கும். ஜெயமோகனின் விஷ்னுபுரமும் பிடிக்கும், வைரமுத்துவின் சிகரங்களை நோக்கியும், ஏன், பல நயமான திரைப்பாடல்களும் பிடிக்கும். இவற்றில் முரண்பாடுகள் இருப்பதாய்த் தோன்றவில்லை.

ஜெயகாந்தன், சுஜாதா போன்றவர்கள் பிரபல வார இதழ்களில் எழுதியதாலேயே தரம்தாழ்ந்தவர்களாய்ச் சில சிற்றிதழ்கள் சித்தரிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். விந்தையான வாதம்தான். பத்துப்பேர் மட்டுமே படிப்பதுதான் இலக்கியம் என்று எண்ணுகிற இவர்களின் மனோபாவத்தைத்தான் brahminical elitist mentality என்று கூறினேன், ஜாதி அடிப்படையில் அல்ல (பார்ப்பனன் என்பதால் பாரதியை மட்டம்தட்டுகிறவர்களும் நம்மில் உண்டு!).

இலக்கியம் மக்களைச் சென்றடைய வேண்டும். அப்போதுதான் மென்மேலும் வளரும். அதற்காக நவீன வியாபர உத்திகள் தேவைப்பட்டால், அவற்றையும் பயன்படுத்தித்தான் பார்ப்போமே.  நாம் வறுமையால் இறந்த பாரதிகளையும் புதுமைப்பித்தன்களையும் பார்த்தது போதும்.  இலக்கியத்தால் செழிப்படைந்து, இன்னும் உற்சாகமாய் இலக்கியத்தைச் செழிப்படையச் செய்கிற நிலை, உலகெங்கிலும் போல் இங்கும், உதயமாகட்டும்.