சுஜாதா என்றொரு இளைஞர் (சற்றே தாமதமான அஞ்சலி)

ஏப்ரல் 1, 2008

சுஜாதா என்கிற மற்றுமொரு சிறப்பான தமிழ் எழுத்தாளர் இளமையில் மரணமடைந்தார் – பாரதி, புதுமைப்பித்தனைப் போல். இறக்கும் போது, வயது எழுபது இருக்கும் என்கிறார்கள், அவரது எழுத்தைப் படிக்காதவர்கள். நாற்பது ஆண்டுகளாய் இளமை மாறாமல், மாறுகிற இளமைக்கு ஏற்பத் தான் மாறி எழுதியவரை எந்த அடிப்படையிலும் என்னால் ஓர் இளைஞனாய் அன்றி வேறு எவராகவும் எண்ண முடியவில்லை.

இலக்கியப் படைப்பாளியாக சுஜாதா எந்த அளவிற்கு எத்தனை நாட்களுக்குப் போற்றப்படுவார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், தமிழுக்குப் புத்தம்புதிதாய் ஒரு துள்ளலான நடையை அறிமுகப்படுத்தியவர் என்கிற பெருமை அவருக்கு என்றைக்கும் நிலைத்து நிற்கும். வார்த்தைகளை வாரி இரைப்பதில் வள்ளல்களாய் இருந்த தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்குச் சிக்கனத்தைக் கற்பித்தவர் சுஜாதா. சுருக்கமாய் நறுக்கென்று எழுதுவதில் சுஜாதாவிற்கு இணையாய் யாரையும் நினைக்க முடியவில்லை.

எந்த எழுத்தாளனையும் அளவுக்கு அதிகமாய்ப் படித்தால் வாசகனுக்கு ஒரு சலிப்பு உண்டாகும் – பொதுவாக சொன்னதையே திரும்பத் திரும்ப உருமாற்றிச் சொல்வார்கள், அல்லது, புதிதாய்ச் சொல்கிற எதிலும் பழைய ஆழம் இருக்காது. சொல்ல இருப்பதையெல்லாம் சொன்ன பிறகு பெருமளவு எழுதுவதையே நிறுத்தியவர்களும் உண்டு (ஜெயகாந்தன், மௌனி போல). சுஜாதா இந்த விதிகளுக்கு விதிவிலக்கு. அவர் எவ்வளவு எழுதினாலும் அவ்வளவும் புதுமைப் பொலிவு மாறாமல் ஆர்வத்தைக் கிளறும் வண்ணம் இருந்தது வியப்புதான். அவரது படைப்புலகு அகலமானது; ஆழமானதும் கூட.

இவை எல்லாவற்றையும் விட, தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு, சுஜாதாவின் இன்னொரு மறைமுகப் பங்களிப்பு சரியாய் இதுவரை அலசப்படவில்லையோ என்று நினைக்கிறேன். இந்தியாவின் மற்ற எந்தப் பகுதியையும்விட அதிகமாய் கணிப்பொறி வல்லுனர்களைத் தமிழகம் தந்தது எப்படி? நாமும் அதே கல்விமுறை, கலாச்சாரச் சூழலில் தான் வாழ்ந்திருக்கிறோம். ஆனாலும் தமிழர்களுக்கு early movers advantage கிடைத்தது எப்படி. இதில் IIT, Anna Universityகளுக்கு இணையாய் சுஜாதாவிற்குப் பெரும்பங்கு உண்டு என்பது என் தியரி. ஒரு தலைமுறைக்கே கணிப்பொறி என்கிற கருத்தையும், அதன் சாத்தியங்களையும் எளிய முறையில் அறிமுகப்படுத்தி இளம்வயதில் ஈடுபாடு வரச்செய்ததில் சுஜாதாவின் எழுத்துகளுக்கு முதலிடம் தரலாம். மற்ற மொழிகளில் சுஜாதா எழுதியதில்லை. அவர் போன்றவர்கள் இருந்த மாதிரித் தெரியவில்லை. ஆகையினால் தமிழர்களுக்கு அந்த first movers advantage.

ஆராய்ச்சியாளர்கள் கவனிக்கவும்: கணிப்பொறி இளைஞர்கள் (அல்லது அவர்கள் பெற்றோர்கள்) எத்தனை பேர் சுஜாதாவின் அறிவியல் அறிமுகத்தோடு வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று ஓர் ஆராய்ச்சி செய்து அவரின் தாக்கத்தை நிர்ணயிக்கிலாம்; நிலைநிறுத்தலாம்.

ஒரு செயலின் சாத்தியங்களை அறியவைத்துவிட்டால், அந்தச் செயலைச் செய்துமுடிப்பதற்கான வழிமுறைகளை மனிதன் எளிதில் வடிவமைத்து விடுவான். சுஜாதாவும், அண்மையில் மரணமடைந்த Arthur Clarkeம் சாதித்தது அதுதான். Clarke செயற்கைக்கோள்கள், இணையம் பற்றி அவை தோன்றும் முன்பே எழுதியதன் மூலம், அவற்றின் சாத்தியங்களைச் சிந்தித்ததன் மூலம், அவை உருவாவதற்கு வழிவகுத்தார் என்று போற்றப்படுகிறார். சுஜாதாவிற்கும் தமிழுலகில் க்ளார்க்கிற்கு இணையான இடத்தை வழங்கலாம்.

அறிவியல் திறனும் மொழிவளமும் ஒருசேர அமைவது அபூர்வம். அப்படி ஓர் அபூர்வ மனிதர் சுஜாதா. ஆங்கிலத்தில் பத்து வார்த்தைகள் கொடுத்து மிகச் சிறந்த வாக்கியம் அமைக்க வேண்டுமானால் அண்மைய எழுத்தாளர்களில் Naipaul அல்லது Coetzeeயிடம் போகலாம். அதுமாதிரி தமிழில்  சுஜாதாவைத்தாண்டித் தேடவேண்டியதில்லை. பத்து வார்த்தைகளைக்கொண்டு, ஒரு அழகான வாக்கியம் அல்ல, பத்து வாக்கியங்களைப் படைத்து சங்கத்தமிழையும் அறிவியலையும் இழைத்திருப்பார் இந்த அபூர்வ மனிதர்.

பி.கு.:

சுஜாதாவின் சகோதரரை ஒருமுறை நீண்ட இரயில்பயணத்தில் சந்திருக்கிறேன். என்னால் மறக்கமுடியாத நிகழ்ச்சி. ஓரளவு அவர் போலவே இருப்பார். MTNL தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர். நான் Naipaul படித்துக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துத் தானாய் பேச்சை ஆரம்பித்தார். அவர் சுஜாதாவாக இருக்குமோ என்று உள்ளூர சிந்தித்தவண்ணம், எப்படிக் கேட்பது, என்ற தவிப்போடு இருந்த எனக்கு அது பொன்னான வாய்ப்பு. Naipaul பற்றிக் கொஞ்சம் பேசிவிட்டு, ‘by any chance, are you related to writer Sujatha?” என்று கேட்டேவிட்டேன். சுஜாதாவின் எழுத்தில் கண்ட ஆழத்தையும் அகலத்தையும் அவரிடம் நேரில் கண்டேன். நிறையப் பேசினோம் – இலக்கியம், நிர்வாகம் முதல் இலங்கை வரை. Meaning no disrespect to either of them, சுஜாதாவோடு இரண்டு நாட்கள் கழித்தமாதிரியான நிறைவு எனக்கு. எல்லா இரயில் சினேகங்களையும் போல அதன்பின் அவரை நான் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. சுஜாதாவோடும் அவர் சகோதர்ரோடும் ஏதோ ஒருவகையில் தொடர்பு ஏற்பட்டது என்பதை இன்று பெருமையோடு நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.


Elitist இலக்கியவாதிகளும் இலக்கிய வளர்ச்சி(யின்மை)யும்

ஜனவரி 25, 2008

தமிழ் இலக்கியம் மக்களைச் சென்றடையாமல், மிகச்சிறிய வட்டங்களுக்குள் சிறைபட்டுக் கிடப்பது வருத்தத்திற்குரியது. இதற்கு முதன்மையான காரணம் தமிழ் இலக்கியவாதிகளிடம், கர்நாடக சங்கத வித்வான்களிடம் போல், பரவலாகக் காணப்படுகிற ஒரு வகையான தீவிர brahminical elitist mentality தான்.

தமிழ் வாசகர்கள் வட்டம் ஆங்கில உலகமளவிற்கு விரிவானதல்ல. ஆனால் இங்குள்ள இலக்கியப் பாகுபாடுகள் ஆங்கிலத்தைவிடவும் அதிகம் என்றே தோன்றுகிறது. முற்போக்கு இலக்கியம், தலித் இலக்கியம், வட்டார இலக்கியம், தனித்தமிழ் இலக்கியம், திராவிட இலக்கியம், இடதுசாரி இலக்கியம், பெண்கள் இலக்கியம்  என்று எண்ணற்ற பிரிவுகள். இத்தனை வகைகள் இருப்பதில் தவறில்லை, ஆனால் ஒவ்வொரு வகையினரும் அவரவர்க்கென ஒரு வட்டமைத்து, அந்த வட்டத்திற்குள்ளேயே சிறைபட்டு, வெளியிலிருப்பவர்களை மட்டமாய் நினைப்பது ஒட்டுமொத்த இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாகவே தெரிகிறது.

பல சமயங்களில் வர்த்தக வெற்றியை, இலக்கியத் தோல்வியாகவே கருதுகிறார்கள். வர்த்தக வெற்றி மட்டுமே இலக்கியத் தரத்திற்கு அளவுகோளாக முடியாது. அதேசமயம், எதிர்மறையாய், பெரும் வர்த்தக வெற்றி பெறுகிறவர்களை அந்த ஒரே காரணத்திற்காகத் தாழ்த்தி எடைபோடவும் கூடாது.

எடுத்துக்காட்டு – வைரமுத்துவிற்கு ஒரு சாராரிடம் கிடைக்கிற அவமரியாதை. இதோ ஜெயமோகன்  – ”’பில்லா’ கறுப்புக்கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு முப்பது பாகையில் முகம் திருப்பி ‘தமிழின் நிகழ்காலம்’ [இறந்தகாலம் முதல்வர் கருணாநிதியா?] என்று சுவரொட்டி அடித்து வெட்கமில்லாமல் தெருத்தெருவாக ஒட்டும் வைரமுத்து எப்படி உணர்வாரோ தெரியவில்லை, நல்ல வாசகராக நான் அறிந்த நா.முத்துக்குமார் அதைக் கண்டால் கூசிப்போவார் என்றே நினைக்கிறேன். [இதழில் எனக்குப்பிடித்த இரண்டு கவிதைகளில் ஒன்று அவர் எழுதியது] ”.

இலக்கியத்திற்கும் விளம்பரம் தேவைதான். விளம்பரம் கிடைப்பதாலேயே (சுய விளம்பரமா, தெரியவில்லை) அவரது இலக்கியத்தரம் ஏன் தாழ்ந்து போவதாய் நினைக்க வேண்டும். அவரது படைப்புகளில் நிறைய சேறிருந்தாலும், சேற்றை மறைக்குமளவிற்குச் செந்தாமரைகளும் நிறைந்துதானிருக்கின்றன. படைப்பாளிகள் அத்தனை பேருக்கும் இதே கூற்று ஓரளவு பொருந்தும்.

தனிமனித விருப்புவெறுப்புகளை ஒதுக்கிவிட்டு, பலவகைப்பட்ட படைப்புகளையும் சுவைத்துப்பாராட்டுகிற பக்குவம் நாம் வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும். ஆங்கிலத்தில் Naipaul, Rushdie போன்ற தனிமனிதர்கள் மீதும், அவர்கள் கருத்துகளுடனும் உடன்பாடில்லாதவர்கள்கூட அவர்களின் படைப்புகளுக்குத் தரவேண்டிய மதிப்பைத் தருவதைப் பார்க்கிறோம்.

எனக்கு Tolkien, Walter Scottம் பிடிக்கும், Franz Kafka, Albert Camusம் பிடிக்கும். அதேபோல கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனும் பிடிக்கும், சுந்தர ராமசாமியின் ஜே.ஜே சில குறிப்புகளும் பிடிக்கும். ஜெயமோகனின் விஷ்னுபுரமும் பிடிக்கும், வைரமுத்துவின் சிகரங்களை நோக்கியும், ஏன், பல நயமான திரைப்பாடல்களும் பிடிக்கும். இவற்றில் முரண்பாடுகள் இருப்பதாய்த் தோன்றவில்லை.

ஜெயகாந்தன், சுஜாதா போன்றவர்கள் பிரபல வார இதழ்களில் எழுதியதாலேயே தரம்தாழ்ந்தவர்களாய்ச் சில சிற்றிதழ்கள் சித்தரிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். விந்தையான வாதம்தான். பத்துப்பேர் மட்டுமே படிப்பதுதான் இலக்கியம் என்று எண்ணுகிற இவர்களின் மனோபாவத்தைத்தான் brahminical elitist mentality என்று கூறினேன், ஜாதி அடிப்படையில் அல்ல (பார்ப்பனன் என்பதால் பாரதியை மட்டம்தட்டுகிறவர்களும் நம்மில் உண்டு!).

இலக்கியம் மக்களைச் சென்றடைய வேண்டும். அப்போதுதான் மென்மேலும் வளரும். அதற்காக நவீன வியாபர உத்திகள் தேவைப்பட்டால், அவற்றையும் பயன்படுத்தித்தான் பார்ப்போமே.  நாம் வறுமையால் இறந்த பாரதிகளையும் புதுமைப்பித்தன்களையும் பார்த்தது போதும்.  இலக்கியத்தால் செழிப்படைந்து, இன்னும் உற்சாகமாய் இலக்கியத்தைச் செழிப்படையச் செய்கிற நிலை, உலகெங்கிலும் போல் இங்கும், உதயமாகட்டும்.