திட்டு

ஜூன் 29, 2011

வீட்டுக்குள்

சைக்கில் ஓட்டும்போது

எச்சில் துப்பினாள்

புதிதாய் பள்ளிசெல்லத்

துவங்கியிருக்கும் மகள்.

“என்ன பழக்கமிது?”

கோபமும் செல்லமுமாய்

எப்போதையும்விடக் கடினமாய்க்

கடிந்து கொண்டேன்.

அலுவலக அலுப்பு.

பாவம்,வீறிட்டழுதாள்.

“அம்மா! அப்பா திட்றாங்க.

சைக்கில் ஓட்டறேன்னு…”

Advertisements

விசிறி

ஜூன் 20, 2011

ஒரு தெள்ளிய இரவில்
மரம் நிலம்நோக்கித்
தனக்காக மட்டும்
விசிறி வீசுவதைக்கண்டு
வருந்தி
விண்மீன்களுக்குத் தன்
விரல்களால் விசிறினாள் அவள்.
எதிர்பாராமல் காற்றுபட்டதும்
சட்டென்று கண்சிமிட்டிற்று
ஒரு நட்சத்திரம்.
ஐ!


மகிழ்மலர் – ஓர் அரும்பெயரின் சிறுபயணம்

ஜூன் 20, 2011

‘மகிழ்மலர்’ என்று பெயர் வைத்ததென்னவோ வைத்துவிட்டோம். அவள் பிறந்தவுடன், ‘அவள்’ என்றறிந்தவுடன்.
பின் எத்தனை கேள்விக்குறிகள், ஆச்சர்யக் குறிகள்!
பெயர் கேட்டு நான் சொன்னவுடன், “oh, what else should I have expected from you”, என்றான் நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் சந்தித்த தமிழ் நண்பன்.
பொருள் கேட்டு நான் சொன்னவுடன், அற்புதம் என்றனர் தமிழறியாத நிறைய நண்பர்கள்.
“ஏதோ சமஸ்கிருதச் சொல்லோடு ‘ழ’ சேர்த்து தமிழாக்கியாக்கியிருக்கிறார்கள்” என்று ஆணித்தரமாய் அடித்துச்சொன்னார் ஒரு மலையாள நண்பனின் தந்தை.
“After growing up, she is going to curse you for keeping such a complex name”, என்றனர் பெயரை உச்சரிக்கமுடியாத சில நண்பர்கள்.

இத்தனைக்கிடையிலும், ஆனந்தம் தருவன:

என் இரண்டரை வயது மகளிடமிருந்து வரும் இந்தச் சொற்கள்:
“My name is Mahirl Malar KN”.  (”zh’ என்பது ‘ழ்’ என்பது யாருக்குப் புரியும்?)

“உன்னை மகிழ்னு கூப்பிடலாமா, வேறபேரு வைச்சுக் கூப்பிடலாமா?”
என்ற கேள்விக்கு, அவள் கோபமாய்த்தரும் பதில்:
“இல்லம்மா! மகிழ்னே வைச்சுக்கலாம்”.

மலர் மலர் என்றழைத்துக்கொண்டிருந்த
அவளது பஞ்சாபித் தோழி,
(அவள் அன்னைக்கு வாயில் நுழையாததால்)
ஒரு நாள் நாவை மடித்து ‘மகிழ்’ என்றழைத்தபோது.

அவளது பள்ளிப்பையில் அவள் பெயருக்கருகில் smiley போட்டு மலர் போட்டதும்
அவளால் எளிதில் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடிந்தபோது.

சமஸ்கிருத அகராதியில் மகிழ் என்ற சொல்லுக்கான வேர்கள் எதுவும் இல்லாததைக் கண்ட போது.


காற்றடைத்த பலூன்

ஏப்ரல் 20, 2011

என் மகளுக்கு பலூன் மிகப்பிடிக்கும்.

காற்று நிரப்பிப் பெரிதாய் ஊதிக்கொடுத்தேன்.

உருட்டியும், விரட்டியும், தாவியும் ஓடியும்

பரவசமாய் விளையாடினாள்.

பட்டென்று வெடித்தது.

வீலென்று கத்தினாள். ஓவென்று அழுதாள்.

சே! இப்படி ஏமாற்றமடைகிறாளே.

இனி இவளுக்கு பலூன் ஆசையே காட்டக்கூடாது.

கண்ணீர் காயுமுன் வேறென்னவோ வேடிக்கை.

ஓடிவிட்டாள்.

மறுநாளே,

அப்பா! எனக்கு பிங்க் பலூஊன் வேணும்.

ஆசையாய் ஓடிவந்தாள்.

மறுபடியும் வெடிக்கும். மறுபடியும் அழுவாய்.

இல்லப்பாஆ, வெடிக்காஆது.

வெடிச்சா,

நாளைக்கு யெல்லோஓ பலூஊன் ஊதிக்கலாம்.

​காற்று நிரப்பிப் பெரிதாய் ஊதிக்கொடுத்தேன்.

உருட்டியும், விரட்டியும், தாவியும் ஓடியும்

பரவசமாய் விளையாடுகிறாள்.


அப்பாவின் சொத்து

மார்ச் 25, 2011

கொஞ்சம் சம்பளத்தில்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப்

புத்தகம் சேர்த்தார்

என் அப்பா.

கம்பனும் இளங்கோவும்

திருவாசகமும் தேவாரமும்

ஜெயகாந்தனும் லாசாராவும்.​

ஓய்வுக்குப்பின் படிக்க.​

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள்

காத்திருந்து​

ஓய்வும் ​பெற்றுவிட்டார்.

கொஞ்சம் சம்பளம்

நிறைய பென்ஷனாகிவிட்டதால்

அவ்வளவாய்ப் பிடிக்காத​

பெரிய புராணம்கூட

வாங்கிவிட்டார்​.​

கண்மங்கி

கவனம்சிதறிப்​ போவதால்

​இப்போது சொல்லத்

தொடங்கியிருக்கிறார்:​

இதுதான் நான்

உங்களுக்குச் சேர்த்து

வைக்கும் சொத்து​.

கைப்படாமலே பழசாகும்​

​அப்பாவின் சொத்தும்

தாத்தாவின் சொத்தும்

சேர்ந்து அச்சு உறுத்த

என் மகள் இப்போதே

கிண்டிலுக்கு மாறிவிட்டாள்.​


இந்த ஞானம் வந்தாற்பின் வேறெது வேண்டும்

பிப்ரவரி 1, 2011

தி.ஜானகிராமனின் ‘சிலிர்ப்பு’ சிறுகதைத் தொகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

வெளியே ஏதோ சத்தம் கேட்கவும், என் மகளை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனியிலிருந்து வேடிக்கைக் காண்பிக்கச் சென்றேன். குடியரசு தினப் போட்டிகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. பெரியவர்களும் குழந்தைகளும் நடந்தும் ஓடியும் கலந்துகொண்டிருந்தனர்.

“மகிழ்குட்டி! யாருடா ஜெயிப்பாங்க, அஜினி அக்காவா, ராதிகா அக்காவா? யாரு ஜெயிப்பாங்க?’ என்றேன்.

“எல்லாரும் ஜெயிப்பாங்க அப்பா” என்றாள். “அஜினி அக்கா, ராதிகா அக்கா, ஸ்ருதி அக்கா, ஜான்வி அக்கா எல்லாரும் ஜெயிப்பாங்க’.

இவளுக்கு நான் இனி என்ன சொல்லித்தருவது? இதெல்லாம் இரண்டு வயதில் தெரியக்கூடாது,  இன்னும் அறுபது ஆண்டுகள் ஆகவேண்டும் என்றா? பள்ளிக்குச் சென்று பாடம் கற்கத்தான் வேண்டுமா? அழகிய வெள்ளைத்தாளில் கறுப்புப் பென்சில் கிறுக்கப்போகிறது.

பின் தலைப்புக் கதை படித்தபோது,  சிலிர்த்தது.


முத்த மறுப்பு

ஜூலை 12, 2010

மெத்த மகிழ்ச்சியுற்றேன் –

அலுவலகம் செல்லும்முன்

முத்தமொன்று கேட்டு, அவள்

முடியாதென்ற போது.

வாயில் கைவைத்து,

அப்பா தயிர் என்றாள்,

வெண்திட்டாய்ப் படிந்திருந்த

உணவின் மிச்சத்தை.